Kendi içimde sessizligimi dinliyorum.
Her terkediş,beni sana müteveccih eyliyor.
Terkettiklerimin,ardından açılan kapılarda vahdet ile karşılaşa geliyorum.
Vahid-i Ehad huzuru, kaplıyor aciz bedenimi.
Kesret tabakalarında gezmek,yordu bu güçsüz kalbimi.Kalbim tek, ve tek olanı istiyor.
Merkezinde istemiyor cokluk...
Yok idim var oldum.Varlıkta kesreti buldum.Kesrette vahdeti aramaya kalktım.
Bulmak mı? Ne gezer.... Kesret tabakalarında boğuldum.
Ne zamanki kesret denizinden,Vahdet sahiline cıktım.İşte o zaman nefes aldım.
Kendi içimde, sessizliğimi dinlerken,ne kadar sensiz olduğumun farkına vardı yanlız yüreğim.Maddeden her kopuş, manada seni buluş olmuştu bana.
Ruhum yanlızlığını, kalbime haykırıyordu.Ve bende bu hakırışa şahit oluyordum.
Ruhum ve kalbimin gizlice fısıldaşıp,ah-u fîzar ettiğine tanık oluyordum.Onlarda bu yükün altında inleyen neyin sesini dinletiyorlardı kalbin kulağına.Maddenin boğucu iklimi benizlerini soldurmuştu.Soluk ve donuklaşmış bir mumyadan farksızlardı.Ruhum heykelleşmişti adeta.Kalbim ise kadavra.Sanki isteğini elde edene kadar ölüm orucuna and içmiş eylemci edası ile,yüzümüzü kesretten vahdete çevirmediğin sürece biz böyleyiz der gibi lisan-ı halleri.
Oysa ruhum bana sunları fısıldar ;''Benim kalb çekirdeğimi sahib-i hakikisine bağışla.Döndür yüzünü, (ONA) bak; sana nasıl ikinci bir beden oluyorum der ,durur.
Bağışlamak nede zor gelir insanoğluna....
Sana seni verene, kendini bağışlamak.Sevmeyi ona bağışlamak.Bedenini ona sunmak.O olmak.Onun olmak.Bütünleşebilmek.Ondan kopan parcasın.Tekrar ona dönmek.Parçayı bütünlemek.İşte tam bu demde araya giren kesrete(çokluğa)yada masivaya(Allah'tan gayri her sey) ne demeli.Çık aradan diyebilecek farkındalık varmı bizde?Öncelikle bütünün parçası olduğumuzun farkındamıyız?Hadi farkında olduğumuzu farzedelim.Masivayı aradan Cıkarabilecek güç.İşte o manevi güce ihtiyacımız var.Hemde cok fazlaca.Kalbin perdelerini çıkarıp atacak el varmı bizde?Güneşin içeriye sızmasını sağlayacak.Ne kadarda acisiz...Ne kadarda güçsüzüz.Hazlarla beslenen bedenimiz yorgun.Bütünleşebilmek insanoğluna ne kadarda zor....
Oysa kalbin sahibi,ona dönüş günümüzü onunla bütünleştigimiz ve karşılıklı razı olunmuşluklarla tamamlamak istiyor.Mutmainne halini, üzerimizde seyrederken elimizden tutup yanıbaşına almak istiyor.
Kalbin sahibinin bu istegine ruhun ve kalbin fitri lisanları şahitlik edip,bu hal üzere olmak icin hazır ve nazır olduklarını manevi dilleri bizlere haykırıyor.Bunu duyacak kalb kulağını istiyoruz yaradandan.Masiva denen seyin ne oldugunu görecek kalb gözü istiyoruz sahib-i hakikiden.Razı olmuş vede olunmuş insan-ı kamil olmak icin bize yardım eylemesini,en saf fıtri lisanımızla diliyoruz.Bizi bizimle yapayanlız bırakma Rabbimiz.
Ümid'in ve çarenin tükenmeyen hazinesinin kalbimizde saklı olduğunu unutturma Rabbimiz.
Kalp çekirdeğimizi kendi sevgin ile besle büyüt Rabbimiz.
Sevgimizi sana müteveccih eyle Rabbimiz.
S.Uygur
9.04.2008
00.35