Yazmak

Yazmak , hırpalanmaktan alıkoyan, bir ilaç oldu bana şimdilerde..
Ruhumun yıpranmasına izin vermeyen koruyucu kılıf.
İçimdeki çığlığı dindiren ,anlamsız duygulanımlarıma, anlam katan iç sesim oldu.
İçimdeki,ikilemlerin,grilerilerin, net bir rengi net bir sesi oldu.
Bana; tali duygularımı,zaaflarımı,tutkularımı gösteren pusula oldu…
Yazmak, içimde dokunan kilimin motiflerini çıkardı günyüzüne…
Kendi rengimi ,somutlaştırdı….
Serdi gözlerimin önüne….
Kendi iklimimin ne oldugunu ögretti bana….
Ilıman duygularımın yanında karakışlarımı gördüm..
Gönlümün fırtınalarını yatıştıran ,yumusak meltemleri tanıdım..
Yazmak dinginleşmekti...
Gülüp geçmeyi ögrenmekti..…..
Kendinle barısık olmaktı…
Sevmekti…
Herkesi ve herseyi anlamaktı….
Anlamakta zorlandıklarını anlayacak kadar…
Seni iç höşgörünle, tanıştırmaktı….
Yazmak , kendini sana sunar…
Kendinle tanısırsın orada , beyaz kagıt ve karakalem sayesinde…
İçinin acımasına, sürülen yumusacık bir merhem..
S.uygur